Mgławica Sowa, świeci w Wielkiej Niedźwiedzicy

Gwiazdy podobne do Słońca kończą swoje życie jako białe karły. Ale zanim staną się tymi gęstymi gwiezdnymi ciałami, wyrzucają swoje zewnętrzne warstwy gazowe i przez kilka tysięcy lat zdobią niebo najpiękniejszymi obiektami we wszechświecie: mgławicami planetarnymi.

M97, lepiej znana jako Mgławica Sowa, należy właśnie do kategorii mgławic planetarnych. Mgławica Sowa została odkryta w 1781 roku przez Pierre'a Méchaina, współpracownika Charlesa Messiera i została włączona do katalogu obiektów rozmytych Messiera o numerze 97. 

Chociaż jej jasność powierzchniowa jest dość niska, można ją zobaczyć za pomocą teleskopów amatorskich w ciemne noce. Aby dostrzec dwie wnęki, które uzasadniają jego nazwę, potrzebne są duże teleskopy lub techniki fotograficzne. Tylko fotografie ujawniają zaskakujący pokaz kolorów M 97. 

Mgławica planetarna M 97 znajduje się w konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy (Niedźwiedzicy Wielkiej). Nazwano ją Mgławicą Sowa ze względu na jej wygląd w większych teleskopach, które ujawniają dwie ciemne plamy, które wyglądają jak oczy sowy.
Zostały one po raz pierwszy naszkicowane przez Williama Parsonsa, 3. hrabiego Rosse w 1848 roku.

Bardzo trudno jest ocenić odległości do mgławic planetarnych i ten przypadek nie jest wyjątkiem. Tak więc literatura astronomiczna rejestruje odległości od 1500 do 2500 lat świetlnych od Ziemi. Centralna, umierająca gwiazda jest małym i gorącym obiektem o temperaturze około stu tysięcy stopni Celsjusza na powierzchni. Promieniowanie tego białego karła pobudza atomy warstw mgławicowych i sprawia, że ​​zaczynają świecić. Podobnie jak inne mgławice planetarne, blask M 97 pochodzi głównie z emisji zjonizowanych atomów wodoru i tlenu, co nadaje tym obiektom dominujący czerwonawy i zielonkawy odcień. 

Ale ten obiekt ma również znaczną część światła białego karła, które zostało odbite przez cząstki mgławicowe. Mechanizm ten sprawia, że ​​jego kolor staje się bardziej niebieski i odróżnia go od innych planetarnych mniejszą składową odbicia.

Mgławica znajduje się w odległości 2030 lat świetlnych od Ziemi i ma jasność 9,9 magnitudo. Messier 97 zajmuje obszar 3,4 na 3,3 minuty kątowej w pozornym rozmiarze, co odpowiada średnicy przestrzennej 1,82 lat świetlnych. 

Mgławicę Sowa można zobaczyć w lornetce 20×80 i małych teleskopach, ale tylko w wyjątkowo dobrych warunkach, i pojawia się jedynie jako słaba kula światła. Oczy przypominające oczy sowy, można zobaczyć w 10-calowych i większych teleskopach. 

Mgławica Sowa znajduje się około 2,5 stopnia na południowy wschód od Merak, Beta Ursae Majoris. Gwiazda wyznacza południowo-zachodni róg misy Wielkiego Wozu i wraz z Dubhe, Alpha Ursae Majoris, gwiazdą w północno-zachodnim rogu, wskazuje drogę do Gwiazdy Polarnej. 

Idąc od Meraka, M97 leży nieco ponad 2,5 stopnia w kierunku Phecda (Phad), drugiej gwiazdy na dnie czaszy Wozu.


 


Komentarze

Popularne posty

Nowo odkryta kometa Leonard może stać się najjaśniejszą w 2021 roku

Mizar, gwiazda załamania "dyszla" Wielkiego Wozu

Wesprzyj Moja Astronomia jeśli możesz